Ik stortte in. En dit is wat iemand deed.

Soms maken we het onszelf veel moeilijker dan nodig. Zeker wanneer het gaat om iemand helpen of steunen.

Als je denkt dat je meer moet doen, het anders moet doen, pasklare oplossingen moet aandragen, dan leg je de lat te hoog. Grote kans dat je dan helemaal niet meer in actie komt.

Ik zie dat vooral veel bij vrouwen. Wij zijn zo geconditioneerd op dienstbaarheid, dat we hetgeen we doen niet snel goed genoeg vinden.

Lang geleden kwam ik in omstandigheden terecht die zo triest waren, dat ik dacht dat ik er nooit meer uit zou komen.

Veel mensen om me heen wilden het oplossen, wrongen zich in bochten om weg te poetsen wat ze zo moeilijk konden verdragen.

Mijn wanhoop, het ongemak, het onoplosbare.  

Toen achter elkaar mijn man, moeder en broer overleden was ik letterlijk de weg kwijt van verdriet. Mijn leven voelde als een rimboe. Een wildgroei aan emoties en gedachten kleurden mijn dagen. Ik wilde houvast, weten hoe ik dit moest aanpakken. En ik had geen idee.

Jankend als een gewond dier liet ik me op de grond zakken, in het wilde weg roepend: ‘Ik wil zo graag gewoon gelukkig zijn!’

Daar was mijn lifeline Miriam, mijn vriendin en steun door dik en dun. Wat zij deed was goud waard.

Ze pretendeerde niet dat ze een oplossing had.
Ze voelde zich niet ongemakkelijk bij dat niet weten.

Ze liet zich naast me op de grond zakken, sloeg haar armen om me heen en zei: ‘Dat snap ik Jos.’

Daar zaten we een tijdje, op de vloer van mijn slaapkamer. Ik snikkend, zij in stilte mee huilend.

Ze was er, ze liet me merken dat alles wat ik voelde er mocht zijn. Geen oordeel, geen behoefte om quick fixes aan te dragen.

Die waren er ook niet.

Ik heb hier veel van geleerd. Toen Miriam kort daarna zelf ziek bleek te zijn en wist dat ze zou overlijden, hebben we stuivertje gewisseld.

Zij moest haar ontzettend leuke leven loslaten, haar herwonnen vrijheid na een moeilijke relatie, haar nieuwe seksuele ontdekkingen, haar levenslust en last but not least: haar kind.

Zij huilde in mijn armen: ‘Ik wil zo graag gewoon leven!’
En ik antwoordde: ‘Dat snap ik Mir.’

Steunen hoeft niet te betekenen: oplossen.
Troosten hoeft niet te zijn: wegnemen.

Laten we er gewoon voor elkaar zijn.

Als het geluk ons toelacht en als het leven ons uitdaagt.
Als we de wind mee hebben, of tegen.
Als we succes hebben, of keihard op onze bek gaan.

Laten we er gewoon voor elkaar zijn, zonder te denken dat we meer moeten doen of met de totaaloplossing moeten komen.

Vaak ben je het alleen zelf, die dat verwacht. De ander is al blij met je stille aanwezigheid.

Ontdoe je van je zelfverzonnen verplichtingen om alle paden te effenen. Jij bent genoeg. 

Liefs Josje