Wil je een rugzak of een schatkist?
Vanaf mijn plekje onder de luifel, nippend aan mijn espresso, kijk ik geboeid naar een eindeloze stoet passerende mensen. Ik heb de gave mensen te kunnen lezen. Dat is handig in mijn werk en een toegevoegde waarde voor mijzelf.
Ik houd ervan om werkelijk contact te maken. Daarom doe je mij geen plezier met oppervlakkige gesprekken. Ik wil weten wie je bent, uit oprechte interesse van mens tot mens.
Die gave kan ik niet uitschakelen en dat heb ik ook nog nooit nodig gevonden.
Het is niet iets waarmee ik ongevraagd in jouw gedachten kan kijken, zodat ik letterlijk weet wat je denkt en voelt.
Het is een voelend weten. Beter kan ik het niet omschrijven. Ik voel meteen je natuurlijke blauwdruk en kan dat, zonder oordeel, scheiden van wat je bent gaan geloven, hoe je doet en hoe je reageert.
We ontwikkelen in de loop van ons leven allemaal gedrags- en reactiepatronen. Via mechanismen, instrumenten en imago’s verhouden we ons tot de buitenwereld en treden we in contact met anderen.
Vaak heeft iemand zelf niet eens meer in de gaten dat er lagen tussen haar authentieke zelf en haar omgeving zitten. Het enige wat ze opmerkt, is dat ze vaak moe is, overprikkeld reageert of zich lusteloos voelt.
Natuurlijk, want op een bepaalde manier een schijn ophouden, een imago in de etalage zetten of gedragsmechanismen in stand houden is hard werken.
Als je onbewust altijd zo hard aan het werk bent om het beeld hoog te houden dat je meent te moeten waarmaken, is er geen plaats meer voor ontspanning, plezier, genieten en werkelijke verbinding.
Niet alleen uit lichaamstaal, ook uit gesproken communicatie is veel af te lezen over de mate waarin iemand verbonden is met haar ware zelf. Wat ik daar heel snel uitfilter is of iemand haar pijnlijke ervaringen en herinneringen draagt als een rugzak, of ernaar kijkt als een schatkist.
Een rugzak is de metafoor voor iets wat zwaar is, en wat je met je mee moet dragen.
De schatkist is de metafoor voor iets wat je niet hoeft te dragen, maar wat op een vaste plek staat, bij jou hoort en wat jij mag openmaken wanneer jij dat wilt.
De ervaringen en herinneringen in de schatkist zijn waardevolle schatten, die je helpen om jezelf helemaal te doorgronden en nieuwe keuzes te maken.
Imago’s
Mijn espresso is op. Ik heb mensen van 0 tot 100 zien langskomen. Sommigen alleen, anderen in gezelschap.
Opvallend is dat het niet uit lijkt te maken of ze samen zijn met iemand, of alleen. Ze zijn zo vergroeid met hun eigen aangeleerde gedrag en imago’s, dat ze dit ook etaleren als er niemand bij hen is om dit aan te laten zien.
Ik kan in een paar gevallen het verdriet, de moeheid en het intense verlangen naar connectie voelen. En ik kan deze mensen alleen maar met heel mijn hart toewensen dat ze bereid zijn hun schatkist te openen en zichzelf te bevrijden van hun sabotagemechanismen.
Voel je dat jouw moment voor transformatie Van jammer naar YES! is aangebroken?
Vul dan hier het contactformulier in.
Dan neem ik contact met je op om de mogelijkheden te bespreken.
Wat kies jij: een rugzak, of een schatkist?
Liefs Josje
