De dag dat ik stop
De dag waar ik van droom is die waarop ik mezelf overbodig heb gemaakt, de dag waarop ik weet: vandaag heeft niemand mij meer nodig.
Geen trajecten, geen gesprekken, geen vrouwen die me een berichtje sturen omdat ze vastlopen of worstelen met hun emoties. Geen pijn die om aandacht schreeuwt omdat daar veel te lang omheen geleefd is en geen trauma’s die zich manifesteren als zelfsaboterende patronen.
Ik houd tot in het diepst van mijn ziel van mijn werk en zolang ik vrouwen kan helpen de regie over hun leven weer zelf in handen te nemen, blijf ik dit doen. Maar als de dag aanbreekt dat dit niet meer hoeft, dan weet ik: mijn missie is geslaagd.
Dan is de zelfkritiek opgelost, omdat er ruimte is gekomen voor mildheid. De stemmen die fluisteren ‘je moet presteren’, ‘je moet sterker zijn’, of ‘je moet niet zeuren’, zijn verstild. Dan is de innerlijke criticus niet langer de kapitein van het schip, maar staan vrouwen weer zelf aan het roer van hun levensgeluk.
Op die dag is zelfsabotage getransformeerd tot zelfliefde. De oude ballast die mogelijk al generaties wordt doorgegeven is opgeruimd, met een gevoel van dankbaarheid om de bescherming die er ooit aan werd ontleend.
Dan wordt er weer écht gevoeld. Niet oppervlakkig, niet vanuit controle, maar diep, eerlijk en helend. Dan is er verbinding – met het ware zelf, met elkaar, met het leven. Niet volgens een hoge lat van onhaalbare maatstaven, maar authentiek en prachtig in al zijn puurheid.
En is er harmonie, omdat we niet meer vechten tegen wie we zijn, zodat we ook de ander kunnen toelaten zoals hij of zij is.
Op die dag voeren vrouwen weer de regie.
Over hun gedachten, hun emoties en keuzes. Over hun eigen tempo, hun kaders en voorwaarden, hun ja en hun nee. Ze luisteren weer naar hun onderbewuste en hun lichaam, zonder oordeel.
Ouders weten op die dag hoeveel invloed ze hebben op het leven van hun (jonge, opgroeiende en volwassen) kinderen. Niet alleen met hun eigen pijn, maar ook met die van vele generaties voor hen. Deze ouders zijn bereid om die ballast te transformeren, zodat ze hun kinderen vrijwaren van het dragen van hetzelfde juk, omdat ze zeggen: ‘Het stopt bij mij’.
Volledig gelukt
Op die dag voelen we allemaal weer dat onze waarde niet zit in onze prestaties, maar in onze identiteit en onze intenties. Dan kunnen kinderen opgroeien in een wereld waar ze niet hoeven te bewijzen dat ze gelukt zijn, omdat ouderliefde onvoorwaardelijk en onwankelbaar is.
Tot die dag blijf ik met mijn compassie, intuïtie, kennis en ervaring beschikbaar voor iedere vrouw die voelt: ik ben er klaar voor om de architect van mijn eigen levensverhaal te zijn.
Op sommige omstandigheden heb je geen invloed. Weet dat je altijd ergens de regie kunt nemen in hoe jij kiest. Hoe klein de stap die je zet ook is, als je er vandaag maar één zet om jezelf te ondersteunen.
Je leven is van jou. Leef het zoals jij dat graag wilt. Authentiek. Vrij. Gelukkig.
Stel niet uit. Neem de regie. Vanaf nu.
Wil je hierover met me in gesprek, stuur me dan mail via info@josjedeklerk.nl
Je bent welkom en je hoeft het niet alleen te doen.
Liefs Josje
