Als het beeld in de spiegel niet meer klopt
Mijn moeder was bijna 72 toen ze overleed, en ze sprak zichzelf en haar vriendinnen nog altijd aan met ‘meisje’. Op een van haar laatste dagen zei ze: ‘Mijn lichaam stopt, maar in mijn hoofd krijg ik dat niet kloppend want ik voel me nog zo jong!’
Hartverscheurend vond ik het. Hoewel ik haar begreep, kon ik me er nog niet in verplaatsen. Dat is nu heel anders!
Veel vrouwen in dezelfde levensfase als ik hoor ik hierover. Ze twijfelen of ze hun haar grijs laten uitgroeien en ze werpen existentiële vraagstukken voor zichzelf op over de invulling van de rest van hun tijd.
Met stip op één van de meest gehoorde geluiden staat de mismatch tussen hun hoofd/hart-leeftijd en hun uiterlijk.
Vroeger was dit bij de meeste vrouwen geen issue. Je trouwde, zorgde voor het reilen en zeilen in huis en je werd ouder. Daarna ging je dood. Punt.
Er is veel veranderd. Het merendeel van de vrouwen werkt, sport, heeft een rijk sociaal leven en heeft een ongekende hoeveelheid informatie tot hun beschikking. Zodoende weten we nu veel meer over het behoud van vitaliteit en jeugdigheid.
We bewegen, letten op onze voeding, verzorgen ons uiterlijk goed. Ons vehikel blijft daardoor langer in goede conditie en zo kunnen we gaan geloven dat daar nooit een einde aan komt.
Ik had hier laatst met een vriendin een gesprek over: de totale mindfuck om ’s ochtends als 36-jarig je bed uit te veren en dan langs de spiegel te lopen. Met je grijze haar als een pluizige paardenbloem rond je verlepte ouwevrouwengezicht.
Een beetje jammer
We hebben gegierd. Gelukkig hebben we voldoende zelfspot.
Toch is het wel een klein beetje jammer dat we zoveel manieren tot onze beschikking hebben om ons fit te voelen en jong van geest te blijven, terwijl die buik, die bovenarmen en die dijen gewoon op eigen gezag hun hyperbejaarde horlepiep dansen.
Mijn vriendin zei: ‘Mijn hoofd zegt 30, mijn gezicht kost een vermogen en mijn naakte spiegelbeeld is net zo eng als een ritje in het spookhuis.’
Dan heb je beeld van het niveau van onze gesprekken.
Zonder gekheid, ik merk ontzettend veel voordelen van het rijper worden.
De rust, het overzicht, het elimineren van wat allemaal ooit belangrijk leek maar het niet is. Het zelfvertrouwen, de levenservaring, de inzichten en de wijsheid. Zelfs de zichtbare veroudering kan ik met verwondering en bewondering bekijken.
Ik kan me intens dankbaar voelen voor mijn lichaam dat beter is geworden na een ernstige ziekte. En dat dat lichaam littekens draagt, rimpels krijgt, een slappe huid…
Nee, ik vind het niet ‘fantastisch’. Ik zou liegen als ik dat zou zeggen. En ja, ik vind het iedere ochtend weer een hele omschakeling als Eucalypta me vanuit de spiegel aanstaart. Wat scheelt, is dat Chris steeds meer op Paulus de boskabouter begint te lijken, we gaan fijn gelijk op. ;))
Ach weet je, een van de grootste verworvenheden van rijpen is het vermogen om te relativeren. Dat lijkt een alsmaar sterkere eigenschap te worden en dat is heerlijk.
Wat ook enorm helpt is dat ik mijn geweldige Queenagers Community heb opgericht. We zijn nu met 35 enthousiaste leden en doen iedere maand iets leuks.
Op 25 juli is er een Midsummer BBQ & Bubbels, die toegankelijk is voor elke Queenager die zin heeft in mooie gesprekken, een intrigerende lezing van een van de weinige vrouwelijke detectives in Nederland en gezellige muziek.
Hieronder vind je de link, voor jezelf of een andere Queenager.
Mocht je willen reageren, stuur me dan een mailtje naar info@josjedeklerk.nl. Je krijgt altijd persoonlijk antwoord.
