Jezelf opnieuw uitvinden
Mijn kleuterknuistje ligt warm en veilig in de hand van mijn vader. We lopen samen door de zonnige straat, hij met lange trage stappen, ik hier en daar huppelend, hier en daar rennend om hem bij te kunnen houden.
We zijn onderweg naar ‘de vierkantjes’, een weitje waar drie varkens wonen. Ik weet heel goed dat ze varkentjes heten, maar omdat ik zoveel vertedering oogst als ik het woord verhaspel, blijf ik dat doen.
Het is onveilig thuis, er is iedere dag ruzie en regelmatig word ik geslagen, opgesloten of genegeerd. Hoe meer ik mijn best doe om in de gratie te vallen, des te groter de kans dat ik veilig ben.
Dat denkt mijn kinderbrein, ik geloof dat ik invloed heb op de omstandigheden. Als ik maar lief genoeg ben en zij geen last van mij hebben, dan blijft het rustig.
Helaas maakt het niet uit wat ik doe. Hier begint echter wel het aanpassen, het gedrag dat niet van nature bij me past. Ik ben een onbevangen, vrolijke spring-in-’t-veld, die langzaam maar zeker verandert in een stil, teruggetrokken en onzeker meisje.
We hebben allemaal een aangeboren intrinsieke motivatie voor regie, voor eigenaarschap, die in veel gevallen al in de eerste zeven jaar van ons leven wordt teruggesnoeid. Als we worden geboren, zijn we al helemaal gelukt. We kunnen zonder enige aanpassing de wereld in, als bron van liefde en een vat vol potentieel.
Helaas lukt dat bijna nergens. Ook al heb je een fijne en veilige kindertijd gehad, ergens heb je je toch aangepast. In de meeste gevallen is dat een onschuldige en onschadelijke aanpassing aan je systeem van herkomst, waar je later geen last van hoeft te hebben.
Soms, zoals ook in mijn geval, ontstaan er patronen van zelfsabotage die je in je volwassen leven danig in de weg kunnen zitten.
Na veel vallen en opstaan, mislukkingen, onhandige keuzes en verlies, besloot ik dat het genoeg was. Ik voelde meer dan dat ik hem hoorde een innerlijke roep om mijn authenticiteit en autonomie te herpakken.
Het kostte tijd en vooral veel herhaling. Toen ik eenmaal had uitgevonden hoe de hazen lopen, smeedde ik verschillende theorieën samen en verloste ik mijzelf uit mijn machteloosheid.
Ik begon met een plan van aanpak
Ik stelde mezelf de volgende vragen.
- Waar sta ik nu?
- Wat voel ik?
- Wat denk ik?
- Wat wil ik?
- Hoe kom ik daar?
- Hoe voelt het als ik daar ben?
Ik toonde discipline.
Iedere dag hield ik me bezig met beschrijven, visualiseren en praktiseren van wat ik wél wilde. Ik voelde dat ik eerst de persoon moest zijn die mijn gewenste realiteit zou kunnen dragen.
Ik herprogrammeerde mezelf.
Ik transformeerde mijn aangenomen negatieve conditioneringen en beleefde op het aller diepste gevoelsniveau mijn ware missie. Ik ging terug naar mijn default mode: Toen je werd geboren, was je al gelukt!
Deze total reset vraagt nog altijd onderhoud, het werk is nooit klaar.
Wat mij betreft zit daarin ook een deel van de zin van ons bestaan: blijven voelen en inchecken of je nog happy bent met jezelf, je omstandigheden en je toekomstperspectief.
Door te blijven herhalen, wordt iets uiteindelijk een natuurlijk en geautomatiseerd patroon. Voortdurend oefenen stimuleert de aanmaak van myeline, een stof die de signaalfunctie van onze hersenen verbetert.
Maak jij dagelijks de balans op? Stel je jezelf kritische vragen, en geef je jezelf antwoorden die ertoe doen? Ik ben benieuwd en ik zou het leuk vinden als je dat met me deelt.
Jij bent zowel de auteur, de acteur als de regisseur in je eigen levensverhaal. Je mag ervan maken wat je wilt, zelfs als je op punten geen invloed hebt.
Wees zuinig op je leven en je tijd hier op aarde.
