Ik ging écht dat podium niet op!
De belangrijkste reden waarom er van veel plannen niets terechtkomt, is blijven steken bij het voornemen.
Een voornemen doen is niets meer dan een idee. Zolang jij er geen commitment aan toevoegt, blijft het conceptueel en zul je minder snel resultaat boeken.
Je kunt namelijk ook nog steeds besluiten het niet te doen…
Toen ik tijdens een meerdaagse training onvoorbereid voor een groep van meer dan 100 mensen op het podium werd gevraagd om mijn verhaal te vertellen, zei ik: ‘Nee, dank je!’
Dat zinnetje kwam eruit als een weloverwogen keuze, alleen vanbinnen ging ik dood.
Want a) het idee alleen al dat ik daar moest gaan staan zweten en blozen en hakkelen: mij niet bellen en b) ik wilde eigenlijk zó graag ja zeggen, maar ik durfde niet.
De reactie van de trainer was goud waard. Hij zei: ‘Ah ja, ik kan me voorstellen dat ik je overval. Mag ik het je morgen nog eens vragen?’
Ik knikte en nam een besluit. Morgen zou ik daar gaan staan. Tot zover het voornemen op het face the fear and do it anyway stuk.
Die avond op mijn hotelkamer heb ik zeker de 10.000 stappen aangetikt. Al ijsberend trachtte ik mezelf uit mijn interne spagaat te bevrijden.
- Ik WIL dit doen, uit mijn comfortzone stappen
- Ik wil dit NIET doen, wat doe ik mezelf aan
Tot ik moe werd van mijn eigen gewik en geweeg en het hele vraagstuk terugbracht tot één zin.
Wat levert het me op als ik het niet doe en wat als ik het wel doe?
Spannend vond ik het zeker, maar eng was het niet; ik liep tenslotte geen gevaar. Ik koos vervolgens voor de uitdaging en nam mijn verhaal op in mijn dictafoon.
Nog één keer heb ik het teruggeluisterd en daarna liet ik het los.
Ik had me voorgenomen het te doen, een weloverwogen keuze gemaakt om in het diepe te springen en commitment getoond door me zo goed als kon voor te bereiden.
Verder kwam het aan op vertrouwen.
Het ging fantastisch!
Zo goed zelfs, dat ik in een soort ‘high’ terechtkwam, waardoor ik totaal de tijd vergat, geen spanning meer voelde en in flow ruim 3 kwartier heb gesproken.
Toen ik zweeg, was het heel even muisstil in de zaal. Toen barstte er een daverend applaus los en landde ik weer in het hier en nu.
Ik had mijn zogenaamde angsten overwonnen, wat niet meteen betekende dat ik vanaf dat moment ineens dolgraag op podia wilde staan.
Nog jarenlang bleef ik er iedere keer tegenop zien, maar ik was wel de overtuiging kwijt dat spreken in het openbaar niets voor mij zou zijn.
Als je iets wilt toevoegen aan je lijst met accomplishments, als je verder wilt komen of uit je impasse wilt breken, kun je twee dingen doen.
- Je zegt tegen jezelf dat je het ooit écht een keer gaat doen, en laat het aan het toeval over wanneer dat moment aanbreekt (voornemen).
- Je doet er alles aan om je goed voor te bereiden, huurt een coach in, maakt bindende afspraken, en stelt een concreet doel (commitment).
Hoe het resultaat zal zijn, weet je pas nadat je het hebt gedaan. Dat is minder belangrijk. Het gaat erom dat je het doet.
Op welk punt blijf jij nog steken in het stadium van ‘ooit en eens’? En wat heb je nodig om via commitment naar resultaat te komen? Ik zou het leuk vinden als je het met me deelt.
