Een vraag die ik bijna niet durf te stellen
Om mij heen ruist de wind door de bladeren van de bomen in mijn tuin. Het is eind september, hier en daar schemert al wat geel door het groen en dit teken van verval sluit naadloos aan bij mijn stemming.
Sinds het overlijden van mijn liefde Pieter leef ik op de automatische piloot. Ik kan het lichtknopje niet meer vinden, alles is donker.
Daar zit ik, een vrouw van begin 30 met, zoals ik dagelijks meermalen hoor, ‘nog een heel leven voor zich’.
Goedbedoelende mensen die zich geen raad weten met mijn peilloze verdriet, hopen me met deze opmerking houvast te geven, een richtsnoer, misschien wel perspectief voor de toekomst.
Ik voel het niet.
Het resoneert niet.
Mijn toekomst is weg.
Met het lood in mijn schoenen haal ik mijn jas, pak mijn sleutels en loop de deur uit naar het bos aan het eind van onze straat.
Mijn straat, niet onze. Kut.
De lage najaarszon schijnt in mijn ogen, het licht doet pijn. Mijn benen voelen als pap.
‘Hup, lopen!’, spoor ik mezelf hardop aan. De buren weten dat ik tegenwoordig tegen mezelf praat. Voorbij alle schaamte en decorum gedraag ik me openlijk als het wrak dat ik ben.
Ik nader een open plek in het bos, met een wipkip en een glijbaantje. Uit mijn binnenste brult een schreeuw omhoog, die ik niet slaak.
Behalve mijn man mis ik ook ons kind dat er nooit zal komen. Zo’n kind als het meisje dat op haar peuterpootjes op me af komt hobbelen.
‘Heb jij au?’, vraagt ze, wijzend op mijn tranen. Zwijgend knik ik. Ze volgt met haar garnalenwijsvingertje het spoor over mijn rechterwang. Dan huppelt ze terug naar de wipkip en roept: ‘Dan moet je spelen!’
Perplex staar ik naar haar blonde paardenstaartjes, haar lachende gezichtje en ik denk: ‘Holy… ze heeft gelijk!’
De omvang van de ramp
Schoorvoetend nader ik die klotekip. Pas op dat moment zie ik dat er op het bankje naast het veldje een vrouw van mijn leeftijd zit.
Ik produceer iets wat voor een glimlach moet doorgaan. De liefde is erfelijk, want de vrouw klopt zonder iets te zeggen op het bankje naast zich. ‘Kom zitten’, bedoelt ze.
Zwijgend neem ik plaats. ‘Dat is mijn dochter’, zegt ze trots. ‘Ze kan nogal rechtstreeks uit de hoek komen. Ik hoop niet dat ze iets vervelends gezegd heeft.’
‘Nee’, antwoord ik schor, ‘integendeel. Zij stelde de vraag die niemand durft te stellen, die ik mezelf bijna niet durf te stellen. Terwijl het de enige relevante vraag is.’
Na nog een paar minuten samen gemoedelijk op het bankje te hebben gezeten, sta ik op. ‘We moeten meer spelen’, zeg ik tegen de moeder. ‘Je dochtertje heeft het goed begrepen.’
Thuis trek ik mijn sleetse joggingpak aan en zet muziek op. Need you tonight van INXS. Ik dans tot ik geen adem meer heb, tot ik geen tranen meer heb.
Dan pak ik de doos met speelgoed die altijd klaarstaat voor als mijn neefje en nichtje komen en ik bouw van Lego een huis. Voor de deur zet ik een vrouwtje. Naast haar komt geen mannetje.
Terwijl de omvang van de ramp door mij heen dendert en ik het besef van ‘zonder Pieter’ tot mij door laat dringen, merk ik dat er iets verschoven is.
Het dansen en spelen hebben nu nog geen licht, maar al wel wat lucht en ruimte gegeven. Ik besluit er een dagelijkse gewoonte van te maken.
Het leven is een aaneenschakeling van plotwendingen. Een van onze lessen is dat we veel meer kunnen beïnvloeden dan we zelf denken.
In de rijpere fase van je leven, als je een schatkist vol ervaringen hebt, komt ineens kristalhelder naar voren dat het gaat om het nemen van leiderschap en genieten.
Weg met de ruis. Niet meer doen wat zwaar voelt. Doorvoelen wat aandacht verdient. Knopen doorhakken. Stoppen met uitstellen.
Hoe zou het zijn als je gaat leven met de verwondering van een kind en het intellect van de capabele volwassene die je bent?
- Hoe vaak geef jij je over aan het spel van creatie?
- Hoe vaak dans jij door je dagen?
- En hoe vaak sta je stil in het hier en nu, om te beseffen dat jij de architect bent van je eigen bestaan?
Mocht je daar te weinig tijd voor vrijmaken, dan hoop ik dat deze mail je heeft geïnspireerd om daar verandering in aan te brengen. Wil je verbinding met gelijkgestemde vrouwen, die elkaar ondersteunen en versterken?
Klik dan hier voor informatie over mijn Queenagers Community.
