Nee, dat is niet egoïstisch
‘Dat kan ik toch niet maken?’
Ik zie de afschuw bijna van haar afdruipen terwijl ze het vraagt. Tegenover me zit Anna. Ze is 56, getrouwd en heeft 2 volwassen kinderen. De oudste woont al 9 jaar zelfstandig, de jongste is 3 jaar geleden gaan samenwonen en nu zwanger van haar eerste kind.
Alsof het de enige logische route was, werd Anna in één adem getrakteerd op de echofoto en de mededeling (geen vraag) dat ze nu zo fijn 2 dagen per week op de kleine kon gaan passen.
‘Wil je dat?’, vraag ik haar.
Het antwoord laat zich raden, want de innerlijke strijd die aan de overkant van de tafel wordt gevoerd, maakt zich kenbaar door de zweetdruppels op haar bovenlip en de hoogrode blos die zich vanuit haar decolleté over haar gezicht verspreidt.
‘Nee’.
Ze zegt het fluisterend, bijna met tegenzin. De tranen rollen over haar wangen als ze zucht: ‘Wat een vreselijk mens ben ik hè, dat kan ik toch niet maken? Dat is toch egoïstisch?’
Anna is de enige vrouw niet die vindt dat ze moet doen wat het collectief van haar verwacht. Ze heeft haar hele leven in dienst gesteld van haar huwelijk en gezin. Dit betekent niet dat ze geen eigen leven heeft gehad. Ze heeft een universitaire opleiding genoten en jarenlang in het medische onderzoeksveld gewerkt.
Op basis van oude conditioneringen heeft zij automatisch de rollen van manager, moeder, minnares, housekeeper en nog zoveel meer op zich genomen. Vond zij het altijd leuk? Nee. Maar ze deed het, want niemand anders stond op om het te doen.
Ik vraag haar hoe lang ze nog in deze zelfde modus door wil gaan.
Haar antwoord legt veel bloot. Ze wil daar onmiddellijk mee stoppen, maar ziet als een berg op tegen de consequenties. Want, zo redeneert ze, dat zullen anderen niet van haar accepteren, ze zullen het haar verwijten. ‘En wat gebeurt er dan, wat betekent dat voor jou?’, vraag ik. Wat ze het ergste vreest, is de afwijzing.
We nemen de tijd om de voors en tegens van haar keuzes tegen elkaar af te wegen, want ze weet al wat ze wil. Ze wil haar zelfstandigheid, haar ruimte en haar vrijheid terug. Wie weet is haar verwachting niet gebaseerd op de realiteit, maar op haar eigen overtuigingen?
Hier kauwt ze even op. Dan neemt ze een besluit. Ze gaat vanavond een plan van aanpak maken.
Eigen regie
- De eerste stap is haar dochter vertellen dat ze dolgelukkig is dat ze oma wordt en dat ze graag wil oppassen: 1 keer per 2 weken.
- De tweede stap is dat ze op papier gaat zetten wat voor haarzelf belangrijk is voor de rest van haar leven.
Zeker nadat we hebben vastgesteld dat een gelukkige Anna veel meer kan betekenen voor iedereen die haar dierbaar is, gaat ze vol goede moed naar huis.
’s Avonds krijg ik een appje van haar. Haar dochter heeft heel rustig gereageerd en is blij met de voorgestelde oppasregeling. Anna’s man is ook blij, want nu houden ze hun gezamenlijke agenda onder eigen regie.
Het is een dijk van een cliché en hardnekkig bovendien: veel vrouwen in de Queenagerleeftijd weten het wel, en doen niet wat ze weten. Ze hobbelen door in oude gewoonten, patronen en overtuigingen. Vaak hebben ze écht wel aan zichzelf gewerkt om dat te veranderen, maar ze missen een klankbord van gelijkgestemden.
Persoonlijke gesprekken met vrouwen in dezelfde levensfase als jij, met wie jij je gedachten en gevoelens kunt delen, waarin je elkaar kunt spiegelen, adviseren en inspireren. Ik geloof dat het van groot belang is voor je levenskwaliteit.
Daarom is er mijn Queenagers Community.
Spread the word zou ik zeggen.
Het is niet egoïstisch om je eigen geluk op #1 te zetten. Het is een daad van liefde, voor jou en iedereen die jou dierbaar is.
