Hoe huilen het erger kan maken
‘Ik heb het goed verwerkt want ik heb maanden gehuild.’
Dit was de openingszin van een vrouw met wie ik een intake had. Ik noem haar A. Ze was van de ene op de andere dag verlaten door haar man, die via een Whatsapp (!) een einde aan 17 jaar huwelijk maakte terwijl hij op zakenreis was.
De verbijstering was nog van haar gezicht af te lezen.
Hoe onbestaanbaar vreselijk is het, wanneer je geen idee hebt dat je partner niet met je verder wil en je dat op zo’n laffe manier laat weten. De impact is uiteraard enorm. De schok, de realisatie van de gevolgen, de onbeantwoorde vragen en het verdriet.
Want wat volgde was radiostilte, waardoor A. volkomen in het duister tastte. Zo’n bominslag zonder kans op regie of inzicht in de aanleiding kan erg traumatiserend zijn. Misschien heb je zelf ook weleens iets meegemaakt wat je wereld op zijn kop zette en kon je niet anders dan de pijn ervaren.
Dat is ook heel hard nodig, want rouw moet worden doorleefd.
Hoe meer je bereid bent om het er te laten zijn, des te beter je stukken opruimt. Door te doorleven, te huilen en te jammeren, kun je delen van het trauma uit je systeem loslaten.
Over een groot verlies blijft waarschijnlijk altijd verdriet bestaan, maar zo wordt het hanteerbaar.
Toen mijn eerste man Pieter net overleden was, ben ik een nacht op de grond in een hoekje van de kamer gaan zitten en heb ik de rouw uitgenodigd om mij te laten voelen wat ‘nooit meer’ inhield.
De volgende ochtend stond ik, geradbraakt en onherkenbaar, naar mijn eigen spiegelbeeld te kijken en voelde ik voor het eerst een paar millimeter ruimte. Ik had constructief de primaire emoties doorleefd.
Ik vroeg A. wat haar gedachten waren bij al dat huilen dat ze had gedaan. Die bleken vooral te gaan over het verlaten, aan de kant gezet, genegeerd en respectloos behandeld zijn.
Heel begrijpelijk dat dit pijn en verdriet veroorzaakt. Alleen betreft het hier secundaire emoties, een reactie op een trigger.
Huilen puur en alleen om wat je is aangedaan helpt niet om ruimte te scheppen. Het zorgt er juist voor dat je verder van de primaire emoties afdrijft of de negatieve gevoelens verergert.
Je herkent dit soort huilen aan de bijkomende gevoelens van machteloosheid. Alsof je weer een kind bent en je geen invloed hebt op de situatie.
Zuivere rouw was er ook bij A., over het verliezen van de persoon uit haar leven en het niet langer onderdeel uitmaken van een koppel. Hierover huilen werkte als een wassing, een schoning. Het hielp haar vooruit.
Openbaring
Het was een openbaring voor A. om écht te het verschil te kunnen voelen tussen zuivere (primaire) rouw en de (secundaire) emoties die gingen over negatieve identiteitsovertuigingen.
Deze ontstaan in je kindertijd en zijn latent aanwezig om bij triggerende situaties, omstandigheden of acties van anderen op te vlammen.
Stapsgewijs hebben we in mijn traject Happy Queenager Journey gewerkt aan het duiden van de verschillen en het erkennen van de oorsprong van haar trauma’s, zodat ze zich daarin niet langer getriggerd hoefde te voelen.
Daarna ontstond er ruimte om de gebeurtenis vanuit een helder perspectief, zonder ruis of saboterende patronen, te doorleven. Ze voelt zich lichter en krachtiger dan ooit tevoren, heeft haar ballast getransformeerd en heeft weer grip op haar gedachten en gevoelens.
Het gaat goed met A. en hoewel ze nog weleens verdriet voelt over het missen van haar ex-partner, heeft ze haar leven weer goed op de rit en maakt ze weer plezier.
Wil je meer weten over mijn aanpak, of wil je advies, vul dan hier het contactformulier in.
Liefs Josje
