Tot haar laatste adem de regie
Vandaag wil ik je graag een inkijkje geven in een deel van mijn leven dat niet veel mensen kennen. Niet dat het geheim is… Het komt gewoon niet vaak ter sprake. De aanleiding is verdrietig. Deze week heeft een dappere strijdster gekozen voor de definitieve oversteek naar het hiernamaals.

Mijn achternichtje Angelique – 23 oktober 1983 – 27 april 2021


Op de dag dat ik 40 werd, vond er een ware cadeautjesregen plaats. We hoorden dat ons huis verkocht was met een absurde overwaarde, ik kreeg bericht dat ik 8.000 gulden van de belastingdienst terugkreeg en ik kreeg een telefoontje van Wil.

 

Dit laatste behoeft enige aanvulling. Mijn vader had uit zijn eerste huwelijk 2 kinderen, Joop en Wil. Contact met hen was er niet tijdens mijn jeugd en ik leerde pas over hun bestaan toen mijn eigen moeder met haar laatste stukje leven bezig was. Zij overhandigde me de rouwadvertentie van Joop en zei: ‘Dit is je halfbroer. Als ik er straks niet meer ben, kun je via dit adres contact zoeken met je halfzus’.

 

Ik was nogal overdonderd en de achtergrondinformatie die ik uiteindelijk uit mijn moeder wist los te peuteren, maakte niet dat ik stond te springen om mijn halfzus Wil te leren kennen.

 

Ik leerde namelijk iets over mijn vader: hij had zijn eerste vrouw voor mijn moeder verlaten. Mijn onderbewuste maakte razendsnel de balans op en ik kwam erop uit dat mijn halfzus uiteraard niet op mij zat te wachten. Ik was nota bene onderdeel van haar verdriet! Door voor mijn moeder te kiezen en met haar mijn broer Bart en mij te krijgen, groeiden Wil en Joop op zonder hun biologische vader.

 

Ik zocht Wil niet op, hoewel ik vaak dacht: hoe zou het zijn om een zus te hebben?

 

Ik heb hiervan geleerd dat aannames doen onverstandig is. Op mijn 40e verjaardag kreeg ik een zus cadeau. Zij had via via kort daarvoor vernomen van mijn bestaan. De rest is geschiedenis; sinds bijna 17 jaar hebben wij contact en met mijn zus kwamen haar dochter Marjo, die tot ons aller verdriet jong overleed aan COPD, en haar kleindochter Angelique.

 

En hoe wreed… aanstaande maandag sta ik met mijn zus aan de kist van Marjo’s dochter Angelique. Mijn zus begraaft haar kleindochter, die net als haar moeder overleed aan COPD.

 

Ik ben heel dankbaar dat ik Angelique heb gekend. Optimistisch, vol humor, niet willen opgeven ook als ik dacht: hoe RED je dit, zo benauwd? En ik ben ook ontzettend dankbaar dat ik er mag zijn voor mijn zus.

 

Het universum heeft ons verbonden en we kwamen tot de ontdekking dat we beiden veel verlies hebben gekend. Dat maakt ons contact extra diep en waardevol. We zijn er voor elkaar in good and bad times.

 

En is het niet zo, dat we de belangrijkste lessen in ons leven vaak opgediend krijgen op een schaaltje van tegenslag?

 

Ik ben me er zeer van bewust wanneer ik aannames doe en nuanceer dan onmiddellijk. Ik heb in mijn eigen leven en dat van mijn zus gezien hoe veerkracht werkt en door 17 jaar ervaring als coach weet ik dat ieder mens daar een royale dosis van heeft meegekregen bij de geboorte. Ben je bereid om die veerkracht aan te spreken, dat is de vraag.

 

Angelique was daar enorm toe bereid. Ze gaf niet op, zelfs niet toen zij op haar 37e koos voor euthanasie. Ook hierin hield zij de regie.

 

Kiezen is kunnen. Die bereidheid om je veerkracht aan te spreken schuilt in het maken van een keuze. Wil je de kapitein zijn op je levensschip, of voel je je slachtoffer van je overtuigingen – en daarmee van je omstandigheden?

 

Na een live warm en liefdevol afscheid van Angelique, heb ik op de dag van haar sterven nog een paar keer via virtuele kanalen contact met haar gehad. Haar loslaten kostte mij moeite. Totdat zij mijn gedachten leek te lezen en schreef: ‘Ik wil dit zo. Ik heb er rust over. Alles is geregeld en ik ga het leven verlaten, ik ga op reis’.

 

Wat een power, tot op het laatst.

 

Ik wil graag met je delen wat ik heb geantwoord, hoewel dat erg privé is.

 

‘Lief Ansie, ik ga je niet met veel woorden vermoeien, ik wil alleen zeggen dat ik enorm dankbaar ben dat wij zoveel mooie gesprekken en momenten samen hebben gehad. Je weet met hoeveel liefde je aan de overkant wordt opgewacht. Wij zullen vanaf hier altijd aan je blijven denken met zóveel respect voor je power en je wil. Ik stuur je een bootje van zachte veertjes voor je oversteek. Voor altijd in mijn hart. Hou van je.’

 

Angelique had een kring van zeer liefdevolle en toegewijde vriendinnen om zich heen, op wie zij altijd kon terugvallen voor steun en verzorging. Ze hebben samen gelachen en gehuild. Die meiden verdienen een medaille voor de manier waarop ze uit pure liefde alles, maar dan ook alles tot op de stip nauwkeurig voor Angelique regelen volgens haar laatste wensen.

 

De ware waarde van leven is liefde.

 

Stel niet uit, pak het leven bij de lurven. Stel de ander vragen, maak verbinding. Besteed tijd aan je dierbaren en vertel ze hoeveel je van ze houdt. Kies voor de regie, neem eenduidige beslissingen en vertrouw op je veerkracht.

 

Ik wens je een prachtig weekend.

Liefs,

Josje


Kim

Kim van de Weem: “Lieve Josje, je hebt mij mijn struggles in het dagelijks leven (zakelijk en privé) leren doorbreken. Dat kan ik vol overtuiging zeggen! Ik weet waar en hoe ik leiderschap kan nemen, ik voer de volledige regie en kan in iedere situatie kiezen hoe ik ergens mee omga. Josje, bedankt! Je bent een bijzondere vrouw met een bijzondere gave. Veel liefs en een dikke knuffel, Kim.”