Eind januari maakte ik, gebaseerd op eerdere ervaringen, de keuze om alles uit mijn handen te laten vallen. Het resultaat was dat ik twee weken niet veel meer deed dan voor me uitstaren.


Alarmbellen


Ken jij ook de valkuil van ‘mijn werk is mijn hobby’?
Voor mij gaat die vlieger zeker op en dat is dan ook waarom ik ooit de afspraak met mezelf heb gemaakt om iedere ochtend en avond een soort nulmeting te doen.

Hoe start ik de dag en hoe sluit ik hem af? Begin ik geïnspireerd en vol energie en kijk ik dankbaar en voldaan terug, of kan het beter? Gaat het goed, of moet ik terug naar de fabrieksinstellingen?

Als ik daar niet consequent in ben, mis ik de alarmbellen, met alle gevolgen van dien. Zeker omdat ik zo enorm van mijn werk geniet, dat ik weleens vergeet op te letten of de balans nog klopt. Zodra die doorslaat naar één kant, grijp ik in.


Sluipschutter

Ik weet als geen ander hoe sluipend overbelasting zich aandient. Lang kan dit gevoel zich verborgen houden in het struikgewas: jouw zelfgesponnen web van excuses, vermijding, doorhollen, negeren en ontkennen.

Pas als je alle signalen langdurig het zwijgen hebt opgelegd en je op een dag merkt dat je letterlijk je bed niet meer uit kunt komen, realiseer je je dat het foute boel is. En dan ben je al te laat.

Ik ben jaren geleden tot twee keer toe in een burn-out terechtgekomen. Destijds gebeurde dat omdat ik alles op wilskracht deed.

Op wilskracht iets in stand houden wat niet goed voor je is, op wilskracht vrolijk doen, en vooral op wilskracht je ware gevoelens en behoeften het zwijgen opleggen; het resulteert uiteindelijk in uitputting. Door zo aan jezelf voorbij te gaan, verbreek je als het ware het contact met jezelf, met je emoties. Omdat wat er daar te voelen is zeer doet, en dat wil je liever niet.

En wat er dan zo’n pijn doet zijn je negatieve identiteitsovertuigingen. Negatieve gedachten en opvattingen waarvan jij gelooft dat ze waar zijn over jou.


In de remmen

Die manier van denken, voelen en handelen ligt ver achter me. Ik pas mijn eigen methode Van jammer naar YES! natuurlijk toe en zo blijf ik in contact met alles wat er in mij, bewust en onbewust te voelen en te ervaren is. Ik ben me ervan bewust als ik vanuit negatieve identiteitsovertuigingen dreig te opereren en neem mijn transformatietool er dan bij om dat om te buigen.

Ik zal dan ook niet snel meer in een burn-out terechtkomen, want ik blijf in contact met al mijn gevoelens en leef vanuit positieve identiteitsovertuigingen. De aanleiding om eind januari rust in te lassen, was van een andere orde.

Ik heb een waslijst aan fysieke haperingen, niet ter zake doende om daar in detail op in te gaan, temeer omdat ik inmiddels het juiste pakket onderhoudsbeurten heb gevonden waarmee ik al stuttend en steunend op verschillende behandelmethoden goed uit de voeten kan.

Die fysieke beperkingen komen en gaan en die maken niet van tevoren een afspraak, zodat ik er in mijn agenda rekening mee kan houden. Die staan, evenals de voornoemde sluipschutter die overbelasting heet, als onaangename verrassing op de stoep.

Tel daarbij op hoezeer ik in flow raak van mijn werk, waardoor ik hun onaangekondigde bezoek wegwuif als een lastig vliegje en je snapt wat er gebeurde. Na een paar weken steeds dringender ‘opzouten’ te hebben geroepen, verloor ik de wedstrijd en kreeg ik de fysieke nekslag.


Starend in de verte

Beetje dom. Onhandig ook. En jammer want het is écht onnodig om het zover te laten komen. Net zo goed als ik ’s ochtends en ’s avonds een mentale nulmeting doe, kan ik een bodycheck uitvoeren. Heb ik ook jaren en jaren consequent gedaan. Ik heb het laten versloffen en het is me weer even (letterlijk) pijnlijk duidelijk geworden, dat je mooiste realiteit creëren én willen behouden, onderhoud vraagt.

Ik had net samen met een enthousiaste groep vrouwen een heerlijke challenge gedraaid. Genoten heb ik! En daardoor niet goed genoeg opgelet. Na die week deed ik mijn jaarlijkse bedrijfsscan. Ieder jaar in januari bekijk ik wat ik goed vond gaan in het jaar dat achter me ligt, en wat beter kan. Ik ging ook dit jaar met de stofkam door mijn onderneming en dat leverde weer voldoende creatieve ideeën op voor maanden.

Ik zat er helemaal klaar voor op een dinsdagochtend. En mijn hoofd deed niets, behalve seinen: au, au, au! Ik belde de therapeut die toen nog mocht werken, nam rust en dacht er daarmee te zijn. Maar nee: een dag werd een week en een week werden er twee waarin ik hap-snap mijn nieuwe plannen ten uitvoer trachtte te brengen.

Uiteindelijk liet ik het ‘proberen’ (wat op zich al niets is, want je doet iets of je doet het niet) los en nam vakantie van mijn werk en van mezelf. Ik ben op de bank naar buiten gaan zitten staren. Meer dan een maand las ik nauwelijks, werkte ik niet en beperkte ik me tot zijn en ervaren. Hoewel, beperkte… Ga dat maar eens met heel je donder doen. Je hebt er een dagtaak aan.


Schone mind

Door dit besluit (dat ik best twee weken eerder had mogen nemen, note to self) ontstond er een heerlijk soort bubbel waar ik me alleen met mezelf in bevond. Geluiden van buitenaf klonken gedempt, de wereld werd een plaats waarin ik leefde en ademde en waaraan ik tijdelijk niet deelnam.

Mijn gedachten en de gesprekken die ik had met mezelf, de herinneringen die langskwamen waarmee ik toch weer nóg meer oud verdriet kon opruimen: het kreeg allemaal de ruimte. Ik voelde de emotionele pijn van toen en de fysieke pijn van nu.

En om dat laatste heb ook ik stevig gerouwd. Want ook al ga ik prima en heb ik een uitstekende modus gevonden om te accepteren wat ik niet kan veranderen, ik vind het wel dikke dikke jammer dat ik niet meer altijd onbevangen van mezelf en mijn functioneren op aankan.

Mijn mind is weer geschoond, mijn pijnpunten zijn weer behandeld, ik heb de allerliefste echtgenoot van de wereld die mij IEDERE DAG masseert op plekken waar de pijn op dat moment te erg is.

En ik zit weer rechtop achter mijn bureau al die fantastische ideeën voor mijn bedrijf uit te werken en samen met mijn VA Rhodee van der Kam te vertalen naar nog meer mogelijkheden om nog meer vrouwen te helpen: Van jammer naar YES!


 Heb je vragen? Stel ze gerust in reply op dit bericht. Ik lees alles en antwoord altijd zelf.

 Heb je een verzoek voor een podcastonderwerp? Stuur me je suggestie via een antwoord op deze mail.

 Wil je samenwerken? Laat het me weten, ik help je graag Van jammer naar YES!


Ik wens je een prachtig weekend.

Liefs,

Josje


Paulien Kroese Jager: “Josje, zoals jij zo mooi zei: ‘Je bent het altijd zelf’. Dat is iets wat voor mij een grote verschuiving teweeggebracht heeft. Ik voel me als herboren en rustig en dit roept bij mijn huisgenoten een ontspannen en vrolijke reactie op. Ik heb mijn bakens behoorlijk verzet en dat heeft zoveel positieve energie opgeleverd! Ik houd deze flow lekker vast. Dank je wel.”

Paulien Kroese en Josje