Gisteren sprak ik A. Zij vertelde hoe zij en haar partner nog heel veel van elkaar houden en toch overwegen om elkaar los te laten. Ieder hun eigen weg te gaan, omdat er veel strijd is over verschil in standpunten. De tranen stroomden bij A. over haar wangen en dat begreep ik.

Hoe verdrietig voelt het wanneer je het idee hebt dat verschillen in opvattingen een wig drijven tussen jou en je partner.

A. had al verschillende strategieën uitgeprobeerd. In eerste instantie had ze zich ingespannen om haar partner te ‘redden’. Ze geloofde lang dat haar visie ook voor hem de beste keuze zou zijn en dat hij werkelijk zichzelf in gevaar zou brengen wanneer hij daar niet voor openstond.

Inmiddels is ze dat stadium voorbij en speelt er nu vooral het feit dat ze zich alleen voelt staan in haar relatie. ‘Ik voel me niet gezien, er wordt thuis over mij gepraat alsof ik gek ben alleen omdat ik er een andere mening op nahoud’, zuchtte ze.

Je ongezien, genegeerd of uitgelachen voelen, is terug te voeren op ervaringen in de kindertijd. A. kon dit direct plaatsen en ze beseft ook dat haar reactie hierop in het heden vooral te maken heeft met triggers van die oude pijn.  

Ondanks dat bleef ze malen over hoe zij en haar partner nu verder moesten. De vraag: ‘gaan we samen verder of apart van elkaar’ ligt haar zwaar op de maag. ‘We houden nog zoveel van elkaar!’

Ik leg A. uit dat wat zij waarneemt bij haar partner (en ook wat zij zelf laat zien in de relatie) gaat over gedrag. De liefde die zij beiden voelen, gaat over hun wezen.

‘Het houden van gaat over zijn, over jullie identiteit. De reden waarom je ooit bij die persoon wilde zijn en samen wilde leven. Terwijl de meningsverschillen gaan over hoe of wat jullie doen. Dat is maar gedrag, dat zegt niets over de persoon’, licht ik toe.

Langzaam begint A. te knikken. Ineens breekt er een waterige glimlach op haar lippen door en zegt ze: ‘Ja. Ja! Precies, dat is het!’

Vervolgens geef ik haar die ene supersimpele zin mee, die me in mijn eigen leven zo vaak heeft geholpen om identiteit en gedrag uit elkaar te houden en die ik al vaker heb genoemd.

‘Elke keer als je merkt dat jullie elkaar in opvattingen niet vinden, zeg dan tegen jezelf “zo doet hij dat, zo doe ik dat”. In dat ‘doen’ ligt besloten dat het niet over hem als mens gaat. Op die manier kunnen er best twee overtuigingen op één kussen slapen.’

Om A. nog wat extra inspiratie te geven, vertel ik haar over een periode in mijn relatie met Chris. Ook wij hebben elkaar weleens aangekeken en ons afgevraagd of we de ander nog wel zo leuk vonden. We gaven een volmondig NEE als antwoord in die tijd!

En toch was er iets wat ervoor zorgde dat we bij elkaar bleven. Later hebben we ingezien dat het precies daarom ging: we DEDEN niet leuk. Dat deed op zich niets af aan wat we van elkaar als mens vonden.

Me realiserend hoezeer Chris en ik vanuit liefde voor elkaar hebben gekozen – hoe we obstakels hebben overwonnen, op elkaar hebben gewacht, omdat we wisten: jij bent het voor mij! – kon ik over de brokstukken van onze omstandigheden en onze reacties daarop heen kijken.

Nog iedere dag zijn we blij met elkaar, hebben we plezier, is er rust en vertrouwen. We zijn het echt niet altijd met elkaar eens, ook vaak niet over fundamentele zaken. En dat hoeft ook niet.

Zo’n 20 jaar geleden werkte ik als assistente van de algemeen directeur van een groot Amerikaans bedrijf. Tijdens een agendabespreking vroeg hij mij: ‘Heb jij eigenlijk een levensmotto, Josje?’

Ik was net 30, kortgeleden weduwe geworden en vooral aan het overleven. Ik had niet echt over het antwoord op die vraag nagedacht. Ik leefde toen nog Jammer, in plaats van YES!

Waar het vandaan kwam, ik heb geen flauw idee. Ik antwoordde vol overtuiging: ‘Jazeker. Iemand hoeft niet te zijn zoals ik ben, of te doen zoals ik doe’.

Mijn baas keek me een tijdje zwijgend aan, om zich vervolgens met stoel en al van mij af te keren. Minutenlang staarde hij stil uit het raam. Toen hij zich weer op mij richtte, zag ik dat hij aangedaan was. ‘Wat een prachtig uitgangspunt, dank je wel’, zei hij hees.

Hoe bijzonder dat dit motto, dat blijkbaar diep in mijn blauwdruk ligt opgeslagen, jaren later in mijn trajecten zo’n grote rol is gaan spelen voor vele deelneemsters.

Zo doet hij dat, zo doet zij dat.


Mocht je nou denken: ja, ik herken dat. Ik houd van X. alleen vinden we elkaar niet meer omdat we zo van mening verschillen… ga dan eens experimenteren met die zin.

​​En besef: wat hij of zij doet, is niet wie hij of zij is.

♥ Heb je vragen? Stel ze gerust in reply op dit bericht. Je krijgt altijd persoonlijk antwoord.

♥ Wil je samenwerken? Vul dan hier het contactformulier in om een gratis strategiegesprek aan te vragen. Er is recent een nieuwe plek vrijgekomen voor een 1:1 coachingtraject Van jammer naar YES!

Ik wens je een prachtig weekend.

Liefs,

Josje


Nicky Vonk: “Van Jammer naar Yes! was precies wat ik nodig had om EINDELIJK echt tot de kern door te dringen en door de belemmerende overtuigingen, angsten en patronen heen te breken die me ervan weerhielden om mijn droombedrijf te lanceren. Ik leef nu een mindset van succes en dat betaalt zich meteen uit. Zo manifesteer ik moeiteloos en instantly nieuwe projecten, extra geld en mijn meest ideale nieuwe woonsituatie.
Lieve Josje, ik ben je zo ontzettend dankbaar voor alles wat ik van je heb geleerd (aahh love it all SO much!), je enorm liefdevolle steun en the gift that keeps on giving: het vinden van mijn persoonlijk leiderschap en de schat aan tools die me voor de rest van mijn leven zullen helpen om écht helemaal vrij en 100% mezelf te zijn! “

Nicky Vonk 2