Een shotje hees gekreun

Gisteren was ik in een nostalgische mood. Het was mooi weer en ik was de hele dag alleen, had geen verplichtingen en kon kiezen hoe ik mijn dag zou invullen. Ik besloot naar de Athenaeum boekhandel in Haarlem te rijden om een stapel nieuwe literatuur in huis te halen.

In mijn auto – zonnebril op, muziek aan – zong Barry White me hijgerig toe: Can’t get enough of your love baby. Muziek werkt bij mij als een tijdmachine. Binnen een seconde was ik weer het meisje van vijftien met een romantische voorstelling van de wereld.

In het jaar dat ik vijftien was, kwam muziek tot mij via een transistorradio, een cassetterecorder of een platenspeler. Ik bezat alle drie, wat best bijzonder is wanneer je bedenkt dat veel materiële wensen destijds niet in vervulling gingen. Dat was overbodige luxe. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat de transistor eigenlijk van mijn moeder was, maar die gebruikte hem niet want ze had zo’n mastodont van een radiomeubel waaruit zij af en toe muziek liet klinken.

Af en toe, want gedurende haar huwelijk met mijn vader was alle plezier mijn moeder ontglipt. Het beeld van hoe zij mij als peuter op de heup nam en mee-danste en -zong met de enige LP die mijn ouders rijk waren: Trio Hellenique, alias “De Plaat” (Jo, zet jij De Plaat eens op!), was op mijn vijftiende veranderd in een vage herinnering aan betere tijden. Zowel in haar geest als in de mijne. Mijn vader was toen al een paar jaar hemelen.

Zittend op de vaste vloerbedekking in mijn slaapkamer, benen opgetrokken en mijn hoofd steunend op mijn knieën, luisterde ik naar Robert Palmer’s Every Kind of People. Ik had er geen idee van hoe Robert eruitzag, want naar Toppop mocht ik zelden kijken. Dat was herrie. Ik kocht weleens van mijn zakgeld een Hitkrant, maar dan minder voor de foto’s en de artikelen en meer voor de songteksten.

Het maakte niet uit dat ik geen beeld had bij Robert, dat had ik niet nodig. Zijn stem, de melodie van zijn song en de tekst waren genoeg om mij in een soort trance te brengen. Ik kon werkelijk uittreden; ik ontsnapte dankzij de hormonen die door de muziek aan het dansen werden gebracht aan mijn werkelijkheid.

Het meest intense effect op mijn fantasie had Barry White. Ik wist van Barry nota bene wél hoe hij eruitzag. Het feit dat hij het formaat van een volwassen olifant had, deed niets af aan de kriebel die hij teweegbracht met zijn diepe keelgeluid, waarmee hij mij steunend vertelde hoe prachtig, lief, bijzonder en vooral opwindend hij mij vond. Aangesproken worden door mijn toekomstige droomprins met ‘girl’ en ‘baby’ op een manier zoals Barry deed: het leek me de hemel.

Daar reed ik gisteren, me vijftien jaar voelend, inclusief de bijbehorende zorgeloosheid, de oneindige hoop, het vertrouwen onbeperkte mogelijkheden en een baaierd aan keuzes te hebben. Ik voelde me weer alsof ik aan de vooravond stond van het grote roze gekleurde avontuur dat leven heette en pardoes rolden er een paar tranen over mijn wangen.

Veel van mijn wensen, dromen en verwachtingen zijn waarheid geworden. Echter, een deel ervan heeft totaal anders uitgepakt of is zelfs op teleurstellingen uitgelopen. ‘Natuurlijk, ik weet nu ik vierenvijftig ben met mijn verstand dat het zo gaat’. En terwijl ik die rationele zin gisteren dacht, reeg zich een nieuwe schakel aan de keten met herinneringen: een van de laatste zinnen die mijn moeder uitsprak voordat zij overleed.

‘Ik ben bijna tweeënzeventig, maar in mijn hart ben ik nog altijd een meisje.’ Ja, mama, ik begrijp precies wat je bedoelt. Toen al, en nu nog beter. Het meisje in mij dat verlangt naar romantiek, naar gefluisterde verleidingen, die opleeft bij verrassingen, mooie gesprekken, maanlicht en een blik van verstandhouding – uitgewisseld tussen mij en mijn lief in een menigte, dat meisje leeft!

Nadat ik bij Athenaeum mijn slag geslagen had, liep ik met mijn boekenbuit door het zonnige Haarlem. In deze stad ligt een belangrijk deel van mijn roots. Een groot aantal familieleden woont er en ik ging er naar school. Ook Haarlem kan, net als The Big Seducer Barry, zomaar een luikje opentrekken in mijn onderbewuste.

Als vanzelf klemde ik de stapel boeken tegen mijn borst. Zo liepen mijn klasgenoten en ik van lokaal naar lokaal, in het labyrint van gangen kirrend en kakelend over de Barry’s van deze wereld en over welke spannende experimenten wij voor onszelf en zo’n hese fluisteraar in onze toekomst voorzagen. Voor dat moment bleef het bij fantaseren. In het jaar dat ik vijftien was, was het nog tamelijk ongebruikelijk om de daad al bij de fantasie te voegen.

Zondag in Haarlem. Ik bezag mijzelf in een etalageruit. Weliswaar vierenvijftig en beslist door mijn interessante en uitdagende levenspad gesierd met de nodige butsen en deuken, maar toch echt nog wel juicy. Ik moest er zelf om glimlachen. Op een manier waarop een moeder glimlacht om haar tienerdochter die zich bewust is van haar eigen aantrekkingskracht. Zou mijn moeder ook zo om mij geglimlacht hebben?

Enerzijds draag ik in mijn hart de herinneringen mee aan hoe ik me voelde toen ik vijftien was en op het punt stond te springen, vol vertrouwen mijn toekomst tegemoet. Anderzijds weet ik dat dit helemaal nooit een herinnering is geworden. Niet werkelijk. Ik voel nog altijd een enorme zielsbehoefte aan romantiek, zorgeloosheid, hoop, vertrouwen en het hebben van keuzevrijheid. En ik spring nog regelmatig met grote gretigheid in de gaten, waarin ik kansen zie.

Zie je wel. Het is geen wonder dat ik doe wat ik doe. Ik heb gewoon, met een paar omwegen, mijn bestemming bereikt. Ik heb, welbeschouwd, mijn realiteit vormgegeven naar het landschap van mijn ziel. Mijn vijftienjarige meisjesziel, die ontembaar dagelijks vraagt om voeding, om prikkeling en af en toe om een shotje hees gekreun van Barry.

 

Jij wilt toch ook een vrij, ontspannen en gelukkig leven?
Leven volgens de drie G’s: Groei, Genieten, Geluk?
Dan is mijn methode Van Jammer naar YES! iets voor jou.

Als je met mij van gedachten wilt wisselen over hoe dat voor jou ook kan werken, stuur me dan een mailtje naar info@josjedeklerk.nl, of vul het contactformulier in.

Dan bespreken we samen de mogelijkheden.

 

Terug