Dit woord neem ik mee: reteblits

Ik kijk naar Topdokters op RTL4. 
Aan het woord is dokter Rutgers, verbonden aan het AVL als specialist in kanker, borstkanker in het bijzonder.

 

Ik zie hem liefdevol met een patiënt omgaan: een vrouw die na de operatie niet meer aan haar verminkte borst durft te voelen.
Dokter Rutgers vraagt de vrouw om haar handen op zijn schouders te leggen, onderzoekt haar en legt vervolgens haar hand op haar borst.

Het is een ontroerend beeld. De vrouw huilt een beetje. Ik ook.

Dokter Rutgers vertelt op welke aspecten van zijn werk hij met name trots is (zijn bijdrage aan een belangrijke studie) en besluit met een lachend: ‘Dat vind ik wel reteblits!’

Reteblits.

Ik neem dit woord mee mijn toekomst in. Ik merk hoe diep de beelden van artsen in contact met hun patiënten me raken. Vooral als het borstkankerpatiënten betreft.

Alsof het gisteren was zie ik weer voor me hoe ik daar zelf lag, op die smalle onderzoekstafel. En hoe dokter O. mijn hand vasthield, me bemoedigend aaide en vertelde dat er nog van alles mogelijk was.

En dokter L. die me vervolgens succesvol verloste van mijn tumoren en besmette lymfeklieren en die een jaar later naast mijn bed stond in de uitslaapkamer na de reconstructie van mijn geamputeerde borst. Terwijl dokter H. die reconstructie uitvoerde en dokter L. daar niets te zoeken had!

Het was een heftige tijd die ik beschreef in mijn boek De Eentietige Bandiet. Die heftige tijd werd draaglijker door de warme aandacht van de artsen (topdokters) en het gehele oncologische team van toen het MCA, nu de Noord-West Ziekenhuisgroep.

Borstkanker is niet zo blits.
Goed gesteund en behandeld worden is RETEBLITS.

Wil je mijn boek De Eentietige Bandiet bestellen? Stuur me dan een berichtje via info@josjedeklerk.nl.

Terug