‘De tijd van tobben is voorbij!’

Ik ken Mariska via een business event van Debbie Bernasco. Meteen viel me daar op hoe gemakkelijk zij, in haar hoedanigheid van personal business manager, zorgde dat alles op rolletjes liep.

Twee weken geleden viel mijn oog (natuurlijk niet toevallig, dat is pure aantrekking en energie) op een Facebookpost van Mariska, waaruit ik begreep dat zij niet alleen eventmanager is, maar eigenlijk heel veel verschillende ondersteunende diensten uit handen kan nemen. Precies wat ik zoek!

Ik werk op dit moment toe naar mijn event in september dit jaar. In de loop daarnaartoe wil ik een challenge organiseren, mijn online programma klaar hebben en intussen wil ik ook Breedings inrichten en optuigen. Ik kan daarom best iemand gebruiken die meekijkt in alle aspecten: van algemene online ondersteuning tot meedenken over mijn event.

Behalve dat Mariska me direct een aantal punten noemde waar ik meer aandacht aan mag besteden, had ons gesprek vooral een persoonlijk karakter. In de tuin van een van mijn favoriete meeting-points, Theehuis Rhijnauwen in Bunnik, aten we een salade en leerden we elkaar beter kennen.

Mariska plaatste een tijdje geleden een heel persoonlijk bericht op Facebook. Zij en haar man Hans zijn ongewenst kinderloos. Na lange tijd heen en weer geslingerd te zijn tussen hoop en vrees, hebben Mariska en Hans nu een duidelijke en krachtige keuze gemaakt. ‘We gaan weer leven.’ In hun geval betekent dat: ‘We stoppen met IVF-behandelingen.’

Een zinnetje in het bericht van Mariska triggerde me. Ze had namelijk een prachtig symbool op haar arm laten tatoeëren. Een kruis van geloof met een hart van liefde. Het anker van hoop had ze weggelaten, omdat ze de hoop had opgegeven, zo schreef ze.

Uiteraard begreep ik dat Mariska doelde op de hoop op een zwangerschap. Toch reageerde ik op haar bericht met het uitspreken van de hoop (ja, de hoop) dat ze niet in al haar levensaspecten de hoop dat opgegeven. Want eerlijk: ik LEEF met hoop. Voor hoop. Van hoop. Omdat hoop voor mij direct samenhangt met vertrouwen.

Tijdens ons gesprek in Bunnik werd me nog duidelijker dat Mariska het eigenlijk had gehad over zelfbescherming. Die eindeloze flipperkastbeweging van hoop naar teleurstelling begon haar leven en dat van haar man zo te beïnvloeden, dat dit tot stilstand leidde. Eigenlijk, destilleerde ik uit Mariska’s verhaal, zitten veel mensen die hopen op een zwangerschap door middel van IVF een beetje in de wachtkamer.

Hoe is dat met mensen die affirmeren om hun dromen om te zetten in manifestaties? En dan bedoel ik manifestaties die binnen ons invloedgebied liggen. Het al dan niet kunnen krijgen van kinderen behoort meestal tot een andere categorie.

Iemand die iets wenst, uit dit verlangen aan zichzelf, aan mensen die ze vertrouwen, aan het universum en soms zetten ze het ook op papier. Dat is allemaal nog hoop. Dan laten ze los, in vertrouwen.

Ik zie dat als onlosmakelijk met elkaar verbonden aspecten van de drietrapsraket Liefde-Vertrouwen-Dankbaarheid. Voor mij werkt dat zo. Ik voel een verlangen, dan ontstaat er hoop en vanuit hoop en dankbaarheid om de beleving van hoe het dan zal zijn, ontstaat vertrouwen.

De vraag is daarom: kan er ook vertrouwen bestaan zonder hoop?
Het antwoord kreeg ik van Mariska. In haar geval is dat ja.

Mariska zegt ja tegen het leven. Tegen het geluk dat zij en Hans in heel veel aspecten wél ervaren, hoewel het verdriet om hun kinderloos zijn er ook is. Mariska vertelde me over een uitspraak van Hans, die getuigt van diep vertrouwen en dankbaarheid. En ook van weten dat er heel veel wél lukt in hun leven.

Mariska en Hans hebben een nieuw huis gekocht. Het verkeert op dit moment in de laatste afbouwfase en Mariska vertelde me dat ze zich regelmatig realiseert: ‘Véél te groot voor ons tweeën. Maar what the heck!’ Zo stonden ze kortgeleden in hun nieuwe keuken en verviel Mariska even in een ogenblik van bescheidenheid. Ze zei: ‘Hans, wij hoeven toch helemaal niet twee ovens?’ Waarop Hans antwoordde: ‘De tijd van tobben is voorbij!’

Toen Mariska me dit vertelde, en nu weer, nu ik het opschrijf, ontroert dit me zo diep. Want wat Hans heel mooi doet, is zichzelf en zijn lieve vrouw het recht geven op geluk. Weg met het getob. Die keuze hebben we gemaakt. En dan ook vanaf nu alleen nog maar de fijnste keuzes. Voor gemak, voor comfort, voor alles wat wij fijn en belangrijk vinden in dit leven. Zonder gêne, gewoon: omdat het kan!

Mariska sloot haar verhaal af met te zeggen, dat zij ook kan zien hoe het niet krijgen van kinderen haar iets gebracht heeft. Want, zo stelt zij: ‘Misschien was ik nooit gaan doen wat ik nu doe, als ik kinderen had gehad. Misschien was ik dan een moeder geweest die graag thuis was bij haar kinderen. Dan had ik niet de stap gezet om te stoppen met mijn baan in loondienst en dan had ik nu niet een heel tof en gaaf eigen bedrijf gehad!’

En weet je wat ik nu zo mooi vind? Hieruit spreekt zowel heel veel vertrouwen, als ook hoop. Mariska durft te hopen, op nog meer mooie ervaringen binnen haar werk, op mooie nieuwe opdrachten, fijne klanten met wie zij resoneert. Door het zien van de winst achter het verlies, heeft zij een pijnlijk stuk omarmd en daarmee geheeld.

De tijd van tobben is voorbij!

Wil je weten of Mariska iets voor jou kan betekenen, kijk dan op: www.personalbusinessmanager.nl

Terug