Daaag, tot zo!

‘Daaag, tot zo!’

Daar gaat ie, mijn schat. Lekker sporten, avondje voor zichzelf.

Dit weekend hadden we een lege dag. We deden wat klusjes, dronken koffie, praatten bij en lagen in de zon. Lezend en sluimerend met de warmte op ons gezicht, in ons hart.

Ik keek naar mijn lief. Zijn goud gebruinde huid, zijn witte haar. Mooi grijs is niet lelijk. En ik hield van hem.

Zo diep houd ik van hem, alsof onze tegenslagen nooit hebben bestaan. Of nee: juist daarom. Juist dankzij.

‘Daaag, tot zo!’ Het is zo fijn om inmiddels weer te durven vertrouwen dat dit een belofte is. Hij is over een uur weer thuis.

Dat is lang anders geweest.

Ook mijn eerste grote liefde Pieter zei: ‘Daaag, tot straks!’ Die avond nam ik hem in mijn armen… terwijl hij op de intensive care lag, 3 buizen uit zijn hoofd en aan de beademing.

Hij was bij het oversteken geschept door een auto. Zijn ‘straks’ werd ‘ooit’. Omdat ik niet geloof in ‘nooit’.

Pieter werd niet meer wakker. Zijn sterven is bijna 23 jaar geleden. Vaak heb ik gedachten over hoe het geweest zou zijn. Wij samen, halverwege de 50, kinderen hopelijk. Wie zouden wij samen zijn geweest?

Wat een groot geluk dat mijn huidige lief in mijn leven kwam. Dat ik opnieuw mocht ervaren en voelen wat echte liefde is. Wat fijn het is om te vertrouwen. Te weten: straks is straks en zo is zo.

Dank je wel mijn mooie, bijzondere, liefdevolle, toegewijde lief, dat wij al zoveel jaren hand in hand gaan.
Dat ik je schoonheid en je puurheid zie.

Dat wij ‘tot zo’ durven zeggen.

Ik houd van je.

Wil je lezen over Pieter: Jong weduwe en het vervolg: Een bijzondere Oudejaarsavond.

Terug